mala-rzodkiewkablog

Na zakurzone podwórze, otoczone z trzech stron obumarłymi drzewami i rozpadającymi się kamienicami, zajechał ogromny motocykl, z którego lekko się zataczając, zszedł długowłosy mężczyzna. Klepnął pieszczotliwie maszynę w siedzenie i ruszył w stronę jedynego, nie zasypanego wejścia do budynku. Zatrzymał się na progu i wziął głęboki oddech, by uspokoić swoje pijane ciało. Wszedłszy do środka skierował się na drugie piętro, ostrożnie stąpając po zakurzonych schodach. Skończywszy wspinaczkę, po jak mu się wydawało, falujących schodach, zatrzymał się przed nadłamanymi, drewnianymi drzwiami, które, gdy je pchnął, otworzyły się skrzypiąc. Jego oczom ukazało się ogromne pomieszczenie, które wiele lat temu było czteropokojowym mieszkaniem. Po lewej stronie izby, tuż pod oknem stało wielkie drewniane biurko, zawalone papierami, przy którym na ogromnym skórzanym fotelu siedział bardzo młody mężczyzna w długim płaszczu koloru czerwonego wina.

-Pojawili się.- rzekł przybysz najwyraźniej, jak tylko umiał.- Ponoć dziewczyna jest ranna, domyślam się, ze chcą ją zabrać z miasta, jak nie z Ziemi Lucjanie.

-Ranna? – Mężczyzna w płaszczu spojrzał na niego z nad okularów. Z jego twarzy nie można było wyczytać żadnych emocji.

-Tak, ranna. Nie wiem dokładnie jak bardzo. – przeszedł przez pomieszczenie i zrzucił kilka papierów z biurka, by móc na nim usiąść.

-I co teraz planujesz Rev? – poprawił śnieżnobiałe włosy opadające mu na twarz. Sięgnął do kieszeni płaszcza i wyjął metalową, długą fajkę. Gdy przyłożył ją do ust tytoń zaczął się żarzyć. Zaciągnął się i wypuszczając dym przymknął oczy. – Zamierzasz ich śledzić, ujawnić się? Może odbić dziewczynę?

- Najpierw poznam ich plany. Myślę, że to będzie najlepszy sposób. – Zrzucił jeszcze kilka papierów w poszukiwaniu alkoholu. Znalazł półpełną butelkę wina i odkorkował ją zębami.

- I znów pijesz, myślę, że czas najwyższy skończyć przyjacielu, to Ci nie służy.

- Nie martw się o mnie – wypił resztę alkoholu jednym haustem - ja sobie dam radę, lepiej powiedz mi, czy ty czegoś się dowiedziałeś.

- Niewiele, niestety niewiele. Na dole, zdaje się, jeszcze nie wiedzą co się dzieje, lecz góra zaczyna coś podejrzewać. Myślę, że czas najwyższy zacząć traktować tę sprawę poważnie.

- Zobaczymy. Zobaczymy… - wstał chwiejnie – Tymczasem ja powęszę trochę.

Wychodząc z ponurej dzielnicy czuła się nieswojo. Wchodziła na obcy teren, na teren Szklanego Miasta. W miarę zbliżania się do ogromnej, szklanej wieży narastał w niej niepokój. Pamiętała, że kiedyś tam była, jako dziecko. Spacerowała wraz z matką, nie zdając sobie sprawy z istnienia tego gorszego świata. Nosiła piękne sukieneczki, lakierowane buciki, a na głowie zawsze miała długie warkoczyki, w które mama wplatała jej kwiatki. Szklane Miasta były zawsze piękne, zawsze świeże, jasne. Zatrzymała się kilka metrów przed miejscem zwanym granicą. Westchnęła ciężko i sięgnęła do kieszeni. Wyjęła z niej starą, porysowana i przybrudzoną kartę z przeźroczystego plastiku, na której nadrukowane było jej zdjęcie, jako czterolatki. Wtedy ostatni raz tu była. Wtedy też, ostatni raz widziała swoją matkę. Zanim została wypchnięta przez jedną ze szklanych ścian. Nim to się stało matka w domu dała jej metalowe pudełko i kazała uciekać. Uciekać ze Szklanego Miasta, które było jej domem. Jako czterolatka nie bardzo rozumiała o co mamie chodzi. Zabrała pudełeczko i zaczęła biec przed siebie. Do dziś nie wie jak znalazła się na samym dole wieży i przekroczyła granicę. Do dziś także nie wie, czemu jej matka kazała jej uciekać. O tym, ze została zamordowana dowiedziała się dziesięć lat później, od mężczyzny, który ją znalazł, brudną, zasmarkaną w jednym z korytarzy martwych budynków. Zabrał ją do swojego domu i postanowił wychować. A potem, gdy dziewczynka skończyła piętnaście lat, zmarł. Nagle, po cichu, odszedł w swoim łóżku, zostawiając ją samą na świecie. Był jedyną osobą na której, jej zależało, dlatego ciężko było jej się pozbierać, wtedy właśnie zaczęła pić i palić. Pochowała go w ogrodzie przysięgając sobie, ze już nigdy nie pozwoli, by ktokolwiek stał się dla niej ważny, bojąc się, że straci go tak samo jak matkę i „ojca”. Utrzymywała się z tego co znalazła w opuszczonych mieszkaniach, ludzie wyprowadzając się do lepszego świata zostawiali bardzo dużo zbędnej im elektroniki, czasem można było znaleźć nawet złoto, czy inne skarby.

Nie wiedziała nawet po co żyje. Trwała z dnia na dzień.

Z zamyślenia wyrwał ją głos Aarbala.

- Idziesz? Nie mów proszę, że czegoś zapomniałaś. – podszedł do niej i przyjaźnie klepnął w ramię. – Nie chce mi się wracać, serio.

- Nie, nie zapomniałam. Tylko… Wiesz, pierwszy raz… A z resztą nieważne. – sięgnęła po papierosa do kieszeni. – Macie przepustki? Do wieży nie da się przecież wejść od tak.

- O to się nie martw ślicznotko, Era zna kilka sztuczek, które mogą nam pomóc.

- Pomijając wejście… spójrz na nas. Ja mam poszarpane, brudne ciuchy, zakrwawioną twarz, do tego jakieś nitki sterczące w każdą stronę z policzka. – skrzywiła się na samą myśl, jak żałośnie musi wyglądać w za dużych ciuchach po opiekunie. - Twój przyjaciel ma porwaną koszulę, pełno krwi na sobie a ty wyglądasz jakbyś się ze świnią całował.

-No tak. – zaśmiał się, obejmując ją ramieniem. – Ja zawsze wyglądam najgorzej. Nie martw się, nie martw. Na to też mamy sztuczki. A teraz chodź, proszę, jestem głodny.

- Podsumowując waszą fantastyczną opowieść… - Dziewczyna wyjęła papierosa z paczki leżącej naprzeciw niej. Sekundę później Erabriel podsunął jej ogień - Ty, Aarbalu, jesteś demonem, a Twój uroczy przyjaciel jest aniołem. Jesteście tutaj ponieważ grozi mi jakieś niebezpieczeństwo, lecz nie możecie mi o tym powiedzieć, ponieważ szczegółów nie znacie, aczkolwiek zna je ktoś, do kogo chcecie mnie zabrać. Zdecydowanie nie jesteście moją halucynacją, o czym przypomina mi ból na twarzy. Erabriel uważa, że mogę nie być człowiekiem, a Ty mój drogi uważasz, jak to nazywasz, „wyprawę” po mnie za całkiem miłą zmianę codziennej rutyny. - Strzepnęła papierosa i spojrzała na niego wyczekująco, lecz tym razem głos zabrał długowłosy.

- Pokrótce można to tak nazwać, a teraz nalegałbym na spakowanie Twoich rzeczy i opuszczenie tego miejsca jak najszybciej, ponieważ to „niebezpieczeństwo” może zjawić się tu w każdej chwili, a nie sądzę, by było tak łatwe do zlikwidowania jak znajomi z osiedla - Wstał z ziemi i pomógł jej się podnieść. - więc proszę Cię, pakuj to co najpotrzebniejsze i wynośmy się stąd.

- Obaj jesteście szaleni. Zastanawiam się tylko, gdzie chcecie mnie zabrać, bo w sumie czemu mam z wami nie iść. Tu - spojrzała za okno- nie ma nic, nic co mogłoby mnie trzymać. Chyba tylko grawitacja.

- Na razie, to zabierzemy Cię do Szklanego Miasta.